Symbole sabiańskie. Wyrocznia

Symbole Sabiańskie są niezwykłym narzędziem, umożliwiającym z niewiarygodną wnikliwością dotarcie do głębszych znaczeń zawartych w horoskopie.

Odsłaniają nowe tematy, których istnienie może nie być widoczne przy użyciu tylko tradycyjnych metod. Są one rutynową cześcią analizy Twojego horoskopu, na równi z położeniem planet w znakach, domach oraz aspektami.
Długo oczekiwana przez polskich astrologów pozycja, światowy bestseller, najdokładniej opisujacy pełne znaczenie wszystkich 360 stopni Zodiaku. Podręcznik uzupełniający warsztat każdego współczesnego profesjonalnego astrologa.

Fragment:

 HISTORIA SYMBOLI SABIAŃSKICH

Symbole Sabiańskie to zadziwiająco dokładne i intuicyjne narzędzie, które na polu astrologii istnieje stosunkowo od niedawna, gdyż w postaci świadomej zaistniało na początku dwudziestego wieku. Ze względu na ich korzenie oraz sposób, w jaki zostały �odkryte�, czasami traktowane są podejrzliwie przez astrologów, którzy nie rozumieją, jak niewiarygodną wnikliwość oferuje ich wykorzystanie. Symbole Sabiańskie powstały w San Diego, w Kaliforni, w 1925 roku, za sprawą Marca Edmunda Jonesa, znanego amerykańskiego astrologa i okultysty oraz utalentowanej jasnowidzącej, Elsie Wheeler. Marc Edmund Jones był zainteresowany odkryciem zbioru symboli stopni (obrazu słownego dla każdego stopnia Zodiaku), który byłby mniej fatalistyczny i osądzający, a za to by odzwierciedlał współczesne życie amerykańskie lepiej niż aktualnie dostępne symbole stopni, takie jak symbole Sephariala, Charubela itd. Elsie Wheeler była niezwykłą jasnowidzącą, przez większość życia dotkniętą artretyzmem, posiadającą nadzwyczajną zdolność �widzenia� symboli. Jej wiarygodność wśród wielu jasnowidzących tego rodzaju potwierdził Dane Rudhyar, przy czym, jak napisał: �jej zdolność okazała się być rozwinięta w stopniu wręcz spektakularnym�. Podobno raczej zniechęcająco wpływały na nią pytania, jakie zwykle zadawali jej klienci. Pytania w rodzaju: �Kiedy wyjdę za mąż?� i �Czy będę bogaty?� były w jej pracy na porządku dziennym.
Stopnie �ujawniły się� podczas jednego dnia w 1925 roku w Parku Balboa w San Diego. Niestety, daty najwidoczniej nie zapisano. Marc Edmund Jones zawiózł swoim samochodem pannę Wheeler do Parku Balboa, gdzie pracowali przez cały dzień. Specjalnie wybrali w parku miejsce bardzo blisko ruchliwego skrzyżowania, gdzie otaczały ich wibracje nowoczesnego życia amerykańskiego, osłonięci byli jednak drzewami, by im nie przeszkadzano. Jones użył zestawu trzystu sześćdziesięciu tekturowych kart, czystych, jeśli nie liczyć krótkiej notatki umieszczonej z jednej strony, zawierającej znak i stopień. Tasował te karty i wykładał jedną przed panną Wheeler, przy czym żadne z nich nie wiedziało, jaki stopień i znak znajdował się na danej karcie. Panna Wheeler opisywała pewną scenę, a Jones zapisywał ją na odwrocie karty, w związku z czym wszystko odbywało się całkowicie przypadkowo. Po opracowaniu dziewięćdziesięciu Symboli zrobili przerwę, potem wykonali kolejne dziewięćdziesiąt i wybrali się na krótką przejażdżkę, następnie kolejne dziewięćdziesiąt, jeszcze jedna przerwa i ostatnie dziewięćdziesiąt ukończyli pod koniec dnia. Fakt, iż cały zestaw trzystu sześćdziesięciu symboli powstał w jeden dzień jest nie lada wyczynem.
W latach trzydziestych uczniowie Jonesa, należący do Zgromadzenia Sabiańskiego zaczęli wykorzystywać te Symbole i otrzymali zadziwiające rezultaty dzięki umieszczeniu ich w horoskopach urodzeniowych. Gdy Dane Rudhyar dowiedział się o ich nadzwyczajnej możliwości opisywania ludzkiego życia i przeznaczenia, postarał się o pozwolenie na wykorzystanie Symboli w swojej książce Astrologia Osobowości (pierwsze wydanie w 1936 roku). W książce tej Rudhyar dokonał skrótowej, trzylinijkowej interpretacji. W 1953 roku Jones napisał własną książkę Symbole Sabiańskie w Astrologii, opisując je pod względem polaryzacji znaków i podając zarówno ich pozytywne, jak i negatywne interpretacje, a także zilustrował zastosowanie Symboli poprzez odniesienie ich do horoskopów tysiąca znanych osób. Co ciekawe, książka ta została opublikowana w czasie koniunkcji Saturna z Neptunem.
Dwadzieścia lat później, w 1973 roku, po wielu badaniach i dociekaniach co do pełnej struktury trzystusześćdziesięciostopniowej serii, Rudhyar napisał Mandalę Astrologiczną. Ta książka nadała im nową, niezwykłą warstwę znaczeniową, a Rudhyar, stosując w niej podejście bardziej holistyczne i humanistyczne, lansował ideę wykorzystania Symboli Sabiańskich jako wyroczni. Opisał je jako �współczesny amerykański I Ching�. W 1973 roku Saturn znalazł się w opozycji do Neptuna.
Rola Saturna i Neptuna w tym procesie jest bardzo interesująca. Marc Edmund Jones był typem raczej saturnowym, z Księżycem w koniunkcji z Saturnem na Medium Coeli. Wyraźnie widać to w jego stylu pisania, niemal pozbawionym znaków interpunkcyjnych, zaś jego książka daje silne wrażenie uporządkowania i posiada w wysokim stopniu ustrukturyzowaną formę. Choć styl Jonesa zawiera całe bogactwo znaczeń, to jednak dość trudno go zrozumieć. Wiele osób musi odczytywać zdania napisane przez Jonesa dwu lub trzykrotnie, żeby pojąć, o czym w nich mowa. W przeciwieństwie do niego, styl pisania Dane Rudhyara miał charakter neptuniczny i rzeczywiście Rudhyar miał Neptuna w koniunkcji z kątem horoskopu, a ściślej mówiąc, z descendentem. Jego styl pisarski jest bardzo uduchowiony, czasami zaś kwiecisty i kryje w sobie głębię, która może być odkrywana podczas każdego kolejnego czytania.
Koniunkcja Saturn - Neptun, która miała miejsce w późnych latach osiemdziesiątych zbiegła się z początkiem stopniowego odradzania się zainteresowania tymi Symbolami i chociaż wciąż jeszcze istnieje w stosunku do nich pewien opór, to jednak zdecydowanie się on zmniejsza. Obecnie często włącza się je do programów konferencji, a ostatnio pojawiło się też kilka publikacji, opisujących ich wykorzystanie w astrologii i jako wyroczni.